Απόψεις

Κάτι τέτοιες στιγμές, δεν ξέρω αν αξίζει ο κόπος να γράφω για τα κακώς κείμενα μιας παρακμάζουσας-στρεβλής ελληνικής κοινωνίας, που έχει χαθεί το νόημα και oι προσδοκίες ζωής

Μεγάλη κουβέντα γίνεται τελευταία για το θέμα της ενοικίασης του δημοτικού καφενείου και για το αν οι επιπτώσεις αυτού του γεγονότος θα είναι θετικές ή αρνητικές για την Πάρο και κατ΄ επέκταση για τους μόνιμους κατοίκους της. Συνέχεια επισημαίνουμε ότι τα πάντα είναι θέμα πολιτικών επιλογών. Έτσι και στην συγκεκριμένη

Βάζουμε τέλος. Αλλάζουμε εποχή, αλλάζουμε το Νότιο Αιγαίο!

Ήρθε η ώρα να κάνουμε πιο έντονα και με ειλικρίνεια την αυτοκριτική μας και να αναθεωρήσουμε το μοντέλο ανάπτυξης που υποστηρίξαμε και ευθέως και πλαγίως

Κάτοικος Πάρου: «Και τι θα πάθαιναν οι δάσκαλοι αν έμεναν σε σκηνές όλο το χρόνο;» Πρόκειται για τον τίτλο «άρθρου» του δημοσιογράφου Κώστα Μανιάτη στο news247.gr. Βέβαια στο τέλος του «άρθρου» του ο κύριος Μανιάτης αναφέρει ότι αυτό είναι κείμενο μυθοπλασίας. Η δουλειά  όμως του τίτλου έχει γίνει. Το

Όταν έρχεται στον νου μας η έννοια της ηθικής και πολύ περισσότερο όταν την συνδέομαι με τους περισσοτέρους (ευτυχώς όχι όλους) αιρετούς που γνωρίζουμε , το συναίσθημα που επικρατεί είναι η απαισιοδοξία και μερικές φορές ο θυμός. Δεν θα αναλύσουμε εδώ βέβαια το τεράστιο αυτό θέμα ,ούτε είμαστε ικανοί γι αυτό

Σήμερα το Πρωί, με την αυγή κάνοντας μετά από καιρό πρωινό μπάνιο (το συνηθίζω με τα ηλιοβασιλέματα από Απρίλιο μέχρι Νοέμβρη) στην Αλυκή της Πάρου. Σκεπτόμενος, την συμπλήρωση ενός έτους, από το ταξίδι στην αιωνιότητα, του ΠΑΤΕΡΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ, του ΠΑΘΙΑΣΜΕΝΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΨΥΧΩΜΕΝΟΥ Μίκη μας, θαύμαζα την αρμονία